Stukjes

Heel zijn leven had hij gepuzzeld. Geen kruiswoordraadsels, cryptogrammen o.i.d. , maar legpuzzels. Als peuter van drie was de fascinatie begonnen met een puzzel van 4 stukjes. En zo werd dat opgebouwd van 4 stukjes tot puzzels van 5000 stukjes. Later begon hij zelfs de stukjes vast te lijmen op karton, zodat ze als schilderijen opgehangen konden worden. Zijn vrouw begreep zijn fascinatie voor puzzelen niet, maar een mens moet een hobby hebben. Maar vanaf zijn 25ste verjaardag gebeurde er iets raars. Hij ontving een enveloppe zonder afzender. Nieuwsgierig werd de enveloppe opengescheurd en er rolden allemaal puzzelstukjes uit. Er was geen voorbeeld bij, maar hij had het zichzelf eigen gemaakt om zonder voorbeeld aan de slag te gaan. Al snel werd duidelijk dat de stukjes lang niet compleet waren. Hoewel hij er niets van snapte besloot hij de stukjes te bewaren.

Bij elke speciale gebeurtenis werd er een enveloppe in de bus gevonden en elke enveloppe zat weer vol met puzzelstukjes. De eerste paar jaar had hij nog wel geprobeerd uit te zoeken waar de enveloppes vandaan kwamen, maar al snel liet hij de hoop varen om daar achter te komen en beschouwde hij het als normaal. Dus bij de geboorte van zijn dochter, bij het behalen van zijn rijbewijs op zijn 30ste , het overlijden van zijn moeder en bij zijn promotie tot hoofdklerk van een notarisbureau, bleven de enveloppes komen.

Toen hij op z’n 40ste verjaardag een kleine 25 enveloppe had gekregen, besloot hij om te kijken of genoeg stukjes had om een begin te maken. Steeds meer stukjes werden aan elkaar gelegd, maar er viel nog niets in zien. Toch bleven elk jaar nieuwe stukjes komen.

Op zijn 80ste verjaardag kreeg hij weer een enveloppe binnen. De puzzel was intussen gevorderd alle hoeken en randen waren klaar en ook het middengedeelte was grotendeels ingevuld. Toch was het nog steeds niet duidelijk wat de puzzel voorstelde. Maar bij deze enveloppe kreeg hij een vreemd gevoel, alsof er iets definitiefs mee was. Dus de enveloppe bleef een aantal weken liggen totdat zijn nieuwsgierigheid het van hem won.

Op de dag dat hij enveloppe opende, was zijn vrouw s` morgens vertrokken om hun dochter te bezoeken. De inhoud werd op de tafel uitgespreid en werd het in de puzzel gepast. Toen het laatste stukje op zijn plaats lag, bekeek hij de puzzel nog eens goed. Eerst was niet duidelijk wat de puzzel voorstelde, maar na de tweede beschouwing, schrok hij een beetje. Want plotseling herkende hij zichzelf in de afbeelding. En allerlei gebeurtenissen uit zijn leven. Zijn leven in vogelvlucht. Hij straalde en nam alles gretig in zich op. Bij het laatste gedeelte van de afbeelding stond een  graf. De naam was niet leesbaar en toch twijfelde hij geen moment dat dit zijn graf was. Met een glimlach bekeek hij alles nog een keer en kwam voor zichzelf tot de conclusie dat hij een leuk leven had geleid. Hij was voldaan.

Toen zijn vrouw aan het eind vanmiddag thuis kwam, vond ze hem. Met zijn hoofd op de puzzel. De weg naar het laatste beeld was begonnen.

©Cors de Rooij

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s