Never Leave

 

Hoe ga ik dit verhaal over Ollie beginnen. Er zijn meerdere insteken mogelijk. Bv Hoe hij voor 1 nacht miljonair was geweest? Of onze ontmoeting in Praag? Maar toch kies ik ervoor om dit verhaal te laten beginnen op een zaterdagavond, een kleine 15 jaar geleden.

Dus een kleine 15 jaar geleden zat ik met een goede vriend aan de bar van het kleine café, in het dorp waar ik was opgegroeid. Ik vertelde over Praag. Een stad waar ik al lang geleden mijn hart aan verloor. Het oude stadscentrum en de Karlsbrug, waar op elke vrije centimeter wel iemand zijn/haar eigen creativiteit uitbaat.

Thomas raakte in de Spirit van mijn verhaal en zo vertrokken we een week later met de trein naar Praag! Vlak bij het station van Praag stond een studentenhuis, dat in de zomer gebruikt werd als hostel. Voor een paar euro kon je er overnachten.

Na het inchecken werd het tijd voor een drankje. In de bar van het hostel bestelden we een biertje en daar kwam Ollie eindelijk ons verhaal binnenlopen. Hij kwam bij ons zitten en stelde zich voor. ‘Hi, I’m Oliver, but everyone calls me Ollie’. Hij kwam uit Australië, was begin 20, had een joviale uitstraling en was al backpakkend Europa aan het verkennen. Praag had niet eens op zijn lijstje gestaan, maar was in de verkeerde trein gestapt, in slaap gevallen om uiteindelijk vlak bij Praag wakker te worden. Hij besloot een dagje in Praag te blijven, hij was er nu toch, maar de volgende nacht zou hij de trein naar zijn volgende bestemming nemen.

Ook vertelde hij hoe hij 1 nacht miljonair was geweest. Hij wist wel wat van computers af en van hacken des te meer. De internet beveiliging was in die tijd nog niet alles. Ollie wist dat er een bug in het beveiligingssysteem van de plaatselijke Australische bank was. En dat het mogelijk was om precies om 0.00u  elk bedrag op je rekening op je rekening over te boeken was. In een dronken, overmoedige bui, had hij een x 1.000.000 Australian dollar op zijn rekening over gemaakt. De volgende ochtend werd Ollie’s vader gebeld door de bankdirecteur die een vriend van hem was. Alles werd onderhands geregeld. Ollie stortte het geld weer terug zonder dat justitie erbij werd gehaald.

Die avond trokken we met hem op en namen bij het ontbijt afscheid van Ollie, om daarna ons eigen plan te trekken. Na een gezellige dag kwamen Thomas en ik ’s nachts het hostel weer in. Tot onze grote verbazing zagen we Ollie de volgende dag weer aan het ontbijt. Hij was ’s nachts op het station in slaap gevallen en had zijn trein gemist. Dus was hij onverrichte zake weer terug naar het hostel gegaan. Terwijl hij dit vertelde, speelde op de achtergrond ‘Hotel California’ van The Eagles. Op dat moment wist ik nog niet, hoe dit nummer samen ging lopen met Ollie’s leven in Praag.

Thomas en ik zijn een week in Praag gebleven. En Ollie checkte elke ochtend weer uit, om ’s nachts weer in te checken. Het was een gezellige boel en waarschijnlijk kon hij daarom geen afscheid van Praag nemen. Ik vraag me af of Ollie het hostel ooit Praag verlaten heeft. Het hostel was zijn ‘ Hotel California ‘. You can check out any time you like, but you can never leave!!!!

©Cors de Rooij

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s