Mene Tekel

Zoals eigenlijk altijd aan het begin van het nieuwe jaar, haalde ik Nescio uit de kast. De uitvreter, Titaantjes, Dichtertje en Mene Tekel. De verhalen over  ‘Bavink, Hoyer, Bekker, Ploeger en Koekenbakker’, jonge idealisten uit het begin van 20ste eeuw. Hoe zij de wereld zouden gaan veranderen… ( zou eigenlijk nog steeds verplichte literatuur bij het voortgezet onderwijs moeten zijn!). Een goed begin van het nieuwe jaar. Genietend kwam ik bij ‘ Mene Tekel’…..

Wat betekende dat ook alweer? O ja, het verhaal uit de bijbel over Koning Belsasar die tijdens een groot feest een hand zag verschijnen, die Mene Tekel Ufarsim op de muur schreef. Het betekent zoiets als : ‘geteld, geteld, gewogen en te licht bevonden in Gods ogen…. Woorden die mij in mijn christelijke vol angst hebben achtervolgd.

Snel schudde ik deze ongewilde herinnering van me af. Maar toch het bleef het aan me knagen. Ik ben nu 41, dus eigenlijk op de helft van mijn leven. Misschien toch eens tijd om de tussenbalans op te maken. Na veel wikken en wegen woog de weegschaal iets door naar het negatieve. Wat had ik tot nu toe weinig bereikt. Maar dat kon ik eigenlijk niet accepteren. En toen moest ik denken aan Marike…

Ik heb ooit in een ander leven, 6 maanden stage gelopen op een ZMLK-school. Een school voor zeer moeilijke lerende kinderen, oftewel kinderen met een verstandelijke beperking. Vol onzekerheid liep ik de eerste dag het lokaal van mijn stageklas binnen. 14 kinderen zaten me aan te kijken en Hero, ( mijn stagebegeleider ), stelde me aan de kinderen voor. Nadat de kinderen aan het werk waren gezet, nam Hero samen met mij de klas door.

Een van de kinderen was Marike. Zij was een stil meisje van ongeveer 12 jaar. Hero waarschuwde me dat Marike waarschijnlijk nooit iets tegen me zou zeggen. Ze had een bepaald syndroom dat leek op klassiek autisme, maar het zeker niet is. Marike koos de weinige mensen uit , tegen wie zij iets zeggen wilde. De naam van dit syndroom ben ik vergeten, maar dat is ook niet belangrijk. Een ander kenmerk van dit syndroom was driftigheid en agressiviteit. Marike kreeg daarom elke ochtend vlak voor de pauze een Danoontje met 20 druppels Dipiperon. Een kalmeringsmiddel en een hoeveelheid waar je een olifant mee knock-out krijgt.

Het was alsof de duvel ermee speelde, maar Hero vergat die 1ste dag de druppels aan Marike te geven. Ik had dit door en het werd snel rechtgezet. Plotseling hoorde ik een verlegen stemmetje achter me: ‘ Ik heb nieuwe schoenen’. Ik draaide me om en daar stond Marike. Het meisje gaf me haar handje. Waarschijnlijk had ze gehoord, wat ik tegen Hero had gezegd. En daarmee was haar vertrouwen gewonnen. Marike, het meisje dat nooit iets tegen me zou zeggen, heeft me die stage de oren van mijn kop geluld. De lieverd. Dit was de  beste start van de stage, die ik me kon wensen..

Er kwamen nog andere herinneringen boven en al snel stond de balans zwaar positief. Maar wacht, Mene Tekel betekent : geteld en gewogen …. Het te licht bevonden, is nog niet aan de orde …..Dus de eindbalans laat hopelijk nog lang op zich wachten.

©Cors de Rooij

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s