Mallemolen

 

Ik liep de metropoortjes door en Gijs kwam direct op me af, alsof hij me al jaren kende. Natuurlijk was dit niet zo, maar voor het gemak noem ik hem maar Gijs. Hij zag er enigszins verward uit.

,Weet u’, begon hij, ……….  ,Ik ben in de verkeerde Metro gestapt. Mijn vriendin woont in Nesselande. Een lieve vrouw, ze is weduwe. En ik ben weduwnaar, maar zij is al langer weduwe dan dat ik weduwnaar ben. Zij vindt dat ik mijn vrouw moet vergeten, maar het is pas 6 maanden geleden…. Ze is er pas 6 maanden niet meer…’. Hij huilde een beetje. Niet echt, maar hij begon de strijd tegen zijn tranen te verliezen.

, 30 jaar ben ik met haar samen geweest. Zij was mijn eerste liefde en ik ben haar altijd trouw gebleven ‘. Bijna zonder ademhalen vertelde hij zijn verhaal. Er was een geiser aangeboord die niet meer was te stoppen.

, Mijn dochters begrijpen niet dat ik nu al een nieuwe vriendin heb. Voor hen is dit verraad aan hun moeder. Maar mijn vrouw zou het begrepen hebben. We hebben altijd alles samen gedaan. Soms vroeg ze zich af of ik geen hobby moest nemen, want zij zou er op een dag niet meer zijn…. En wat moest er dan van mij worden? Maar ik wilde alleen maar bij haar zijn. Het is pas 6 maanden geleden, maar ik mis haar nog elke dag’.

, Maar een paar maanden geleden kwam ik mijn nieuwe vriendin tegen. Ik stond perplex, want ze leek zo op mijn vrouw. We raakten verder aan de praat en ze nodigde me uit om bij haar thuis nog wat te drinken. En van het een, kwam het ander….. Nu wil ze gaan samenwonen, maar wat ik moet doen? Moet ik mijn huis in Schiedam opgeven…? Maar weet u, ik kan niet alleen zijn…..’Ondertussen waren we al in de metro gestapt. Hij vertelde nog even door. Wat , is verder niet echt belangrijk.

Bij de volgende halte stapte hij uit. Ik zwaaide nog naar hem terwijl de metro wegreed, maar hij keek niet om. Langzaam zag ik hem weer naar het verkeerde perron sjokken. Hij zag er zo verloren uit. Verdwaald in Rotterdam en verdwaald in het leven. Hij stond voor een tweesprong, maar hij wist niet welke sprong hij moest nemen.

Even moest ik denken aan De Mallenmolen. In de Mallemolen van het leven, draai je allemaal je eigen rondje mee….

©Cors de Rooij

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s